Stotteren 

Oromyofunctionele therapie is een behandelvorm die zich richt op het verbeteren van de functie van de mond- en kaakspieren. Deze therapie wordt vaak ingezet bij kinderen en volwassenen met afwijkende mondgewoonten zoals duimenzuigen, infantiel slikken, mondademhaling, etc.

De therapie omvat oefeningen die helpen bij het verbeteren van de spiercoördinatie, houding van de kaak en tongpositie. Het doel is om een goede mondfunctie te bevorderen, wat kan bijdragen aan een betere spraak, een goede tandontwikkeling en algemene mondgezondheid.

U zal doorverwezen worden door uw tandarts of orthodontist. Het is belangrijk om bij afwijkende mondgewoonten eerst logopedie te volgen alvorens een beugel te dragen. Indien afwijkende mondgewoonten niet worden aangepakt, bestaat de kans dat na het dragen van een beugel, de tandenstand opnieuw beïnvloed wordt. 

Taalproblemen bij jonge kinderen kunnen zich op verschillende manieren uiten, zoals moeite met het begrijpen of gebruiken van woorden, of het moeilijk kunnen vormen van zinnen. In sommige gevallen kunnen er taalstoornissen aanwezig zijn, waarbij kinderen moeite hebben met het verwerven of verwerken van taal op een manier die typisch is voor hun leeftijd. Dergelijke problemen kunnen invloed hebben op hun communicatie, sociale interacties en leerprestaties.

Taaltherapie kan een waardevolle ondersteuning bieden voor kinderen met taalproblemen of -stoornissen. Een logopedist analyseert de specifieke uitdagingen van het kind en biedt gerichte oefeningen en strategieën om de taalvaardigheid te verbeteren. Door middel van speelse en op het kind afgestemde therapieën helpt de logopedist het kind om de taal beter te begrijpen en effectiever te gebruiken, wat bijdraagt aan een sterkere communicatie en een betere ontwikkeling op sociaal en cognitief vlak.

Articulatietherapie richt zich op het verbeteren van de uitspraak van klanken bij kinderen die moeite hebben met het correct uitspreken van woorden. Er zijn verschillende soorten articulatiemoeilijkheden:

• Fonetische articulatiemoeilijkheden betreffen de fysieke productie van spraakklanken. Het kind heeft moeite met het correct uitspreken van klanken, zoals de "r" of de "s", ondanks dat het de juiste klank in zijn hoofd heeft.
• Fonologische articulatiemoeilijkheden hebben te maken met het begrijpen van de taalregels voor klanken. Het kind maakt systematische fouten, zoals het vervangen van de "k" door een "t", waardoor woorden verkeerd uitgesproken worden.
• Spraakontwikkelingsdyspraxie is een stoornis waarbij het kind moeite heeft met het coördineren en plannen van de bewegingen die nodig zijn voor spraak, wat leidt tot onduidelijke of inconsistent uitgesproken woorden.